Class 10 Maths Exercise 1.3 Assamese Medium
১) দেখুওৱা যে √5 অপৰিমেয় ।
২) দেখুওৱা যে 3+2√5 এটা পৰিমেয় সংখ্যা ।
৩) দেখুওৱা যে তলৰ সংখ্যাবোৰ অপৰিমেয় : (i) 1÷√2 (ii) 7√5 (iii) 6+√2
Tuesday, March 10, 2026
Class 10 Maths Exercise 1.3 Assamese Medium
এটা শব্দত প্ৰকাশ কৰা
এটা শব্দত প্ৰকাশ কৰা
- কৰিবলগীয়া কাম – কৰ্তব্য।
- ষাক সহজে লাভ কৰা যায় – সুলভ।
- ষাক পাবলৈ টান – দুৰ্লভ, দুষ্প্ৰাপ্য।
- যাৰ পুত্ৰ নাই – অপুত্ৰক।
- যি সংকল্প কৰিছে – কৃতসংকল্প।
- যি অনাই-বনাই ঘূৰি ফুৰে – যাযাবৰ, অঘৰী।
- যাৰ মূৰত চুলি নাই – তপামূৰা।
- যি কোনো পক্ষ নলয় – নিৰপেক্ষ।
- যি মৰোঁ মৰোঁ অৱস্থাত আছে – মুমূৰ্ষু।
- যাৰ পূৰ্ব জন্মৰ কথা মনত আছে – জাতিস্মৰ
- যি সমাপ্ত হোৱা নাই – অসমাপ্ত।
- যি ৰণত মতলীয়া – ৰণমত্ত।
- য’লৈ যোৱা টান –দু ৰ্গম।
- যি কণীৰপৰা জন্মে – অণ্ডজ।
- যি বিষ্ণুক পূজা কৰে – বৈষ্ণৱ।
- যি শিৱক পূজা কৰে – শৈৱ।
- যি শক্তিক পূজা কৰে – শাক্ত।
- (কথা) কোৱাৰ যি ইচ্ছা – বিবক্ষা।
- যাৰ দয়া-মমতা নাই – নিৰ্দয়।
- মাৰিবলৈ (বা হনন কৰিবলৈ) কৰা ইচ্ছা – জিঘংসা।
- যাৰ কোনো শত্ৰু নাই (বা শত্ৰু জন্মা নাই) – অজাতশত্ৰু
- যি গোচৰ তৰে – গুচৰীয়া।
- যি সকলো জানে – সৰ্বজ্ঞ।
- যিজনে ভাল-বেয়া বিচাৰ কৰিব নোৱাৰে – অবিৱেচক।
- যাক পৰিহাৰ কৰিব নোৱাৰি – অপৰিহাৰ্য।
- যি কথা কোৱা উচিত নহয় – অকথ্য।
- যিজনে ইন্দ্ৰয় জয় কৰিব পাৰে – জিতেন্দৰিয়।
- যি কথাৰ অৰ্থ নাই – অৰ্থহীন, নিৰৰ্থক।
- যিজনে ভৱিষ্যৎ চিন্তা কৰিব পাৰে – দূৰদৰ্শী
- যিজনে দূৰলৈ দেখে – দূৰদৰ্শী
- যাৰ দুই হাত সমানে চলে – সব্যসাচী।
- যি আগেয়ে হোৱা নাই – অভূতপূৰ্ব।
- নিজে নিজে হোৱা – স্বয়স্তু।
- পি্ খোৱা বস্তু – পেয়।
- চ্লেকি খোৱা বস্তু – লেহ্য।
- চোবাই খোৱা বস্তু – চব্য।
- দৰমহা নোলোৱাকৈ কাম কৰা মানুহ – অবৈতনিক।
- আনৰ দোষ দেখা স্বভাৱ – অসূয়া।
- ভৰিৰপৰা মূৰলৈকে – আপাদমস্তক।
- সখিয়েকৰ মাক – আমৈ।
- বন্ধু-বান্ধৱৰ সৈতে – সবান্ধৱে (সবান্ধৱ)।
- কাৰো নাম নধৰাকৈ পৰা গালি – গুৱাল-গালি।
- লোকক দেখি পাছত যি কৰে – অনুকৰণ ৷
- এটা সন্তান হোৱাৰ পিছত আৰু সন্তান নোহোৱা তিৰোতা – কাকবন্ধ্যা, বিয়ৈবীজী
- ফুল নুফুলাকৈ গুটি হোৱা গছ। – বনস্পতি।
- সীমা নথকা – অসীম।
- মাটিৰে নিৰ্মিত – মৃন্ময়।
- মেলত পাৰ্গত – মেলেকী।
- হতভাগ্য যাৰ – হতভগা।
- ধান ৰোৱা তিৰোতা – ৰোৱনী।
- ধান দোৱা তিৰোতা – দাৱনী।
- বীণা আছে পাণিত (হাতত) যাৰ – বীণাপাণি।
- দেশৰ ভালৰ কাৰণে কাম কৰা মানুহ – দেশকৰ্মী।
- দেশৰ কামত মৃত্যু বৰণ কৰা মানুহ – ছহিদ্ (শ্বহীদ্)।
- পথৰপৰা যি বিচলিত হৈছে – পথজৰষ্ট।
- নোহোৱা বস্তু যি উলিয়ায় – আৱিষ্কাৰক, উদ্ভাৱক।
- ৰূপেৰে নিৰ্মিত বা ৰূপ চৰোৱা – ৰূপোৱালী।
- সোণেৰে নিৰ্মিত বা সোণ চৰোৱা – সোণোৱালী।
- দেশক ভাল পোৱা মানুহ – দেশ-ভক্ত, দেশ-প্ৰেমিক।
- নিজৰ ওপৰত যি নিৰ্ভৰ কৰে – স্বাৱলম্বী, আত্মনিৰ্ভবশীল।
- বহুত কল-গছ থকা ঠাই – কলনি।
- আনৰ ভাল দেখিব নোৱাৰা – পৰশত্জীকাতৰ।
- গোটেই জীৱন জুৰি – আজীৱন।
- দীৰ্ঘকাল জীয়াই থকা – দীৰ্ঘজীৱী।
- হঠাতে হোৱা ঘটনা – আকস্মিক।
- বিহুৰ আগদিনা – উৰুকা।
- লোকৰপৰা নিন্দা – লোকনিন্দা।
- যি হিচাপমতে নচলে – বেহিচাপী।
- ভিক্ষাৰ অভাৱ – দুৰ্ভিক্ষ।
- ঘৰ নাই যাৰ – অঘৰী।
- প্রৱাসত থকা মানুহ – প্রৱাসী, প্রৱসুৱা।
- একে গুৰুৰ শিষ্য – সতীৰ্থ, হৰি ভকত।
- সত্য কথা কোৱা মানুহ – সত্যবাদী।
- ঈশ্বৰত যাৰ বিশ্বাস নাই – নাস্তিক।
- যাৰ অন্ত নাই – অনন্ত।
- বোকাত যাৰ জন্ম – পংকজ।
- নিজৰ ৰূপ-যৌৱন লৈ গৌৰৱ কৰা তিৰোতা – মানিনী।
- যি উপকাৰীৰ উপকাৰ স্বীকাৰ কৰে – কৃতজ্ঞ।
- যি উপকাৰীৰ উপকাৰ স্বীকাৰ নকৰে – অকৃতজ্ঞ, কৃতত্ন।
- যি পুৰুষৰ ঘৈণীয়েক মৰিছে – বৰলা।
- যাক দেখা নাযায় – অদৃশ্য।
- যি নাৰীৰ স্বামী মৰিছে – বিধৱা।
- এবাৰ ফল দিয়াৰ পাছতে যি গছ মৰি যায় – ওষধি।
- বিয়া নকৰোৱা মানুহ – অবিৱাহিত, বৰলা বা ডাং বৰলা।
- একে উদৰৰপৰা বা একে মাকৰপৰা জন্ম যাৰ – সহোদৰ, সহোদৰা (স্নীলিঙ্গ)।
- পৰৰ অধীন – পৰাধীন।
- পৰৰ মুখলৈ অপেক্ষা কৰা মানুহ – পৰমুখাপেক্ষী।
- পৰৰ সৌভাগ্য দেখি যি কাতৰ হয় – পৰশম্জীকাতৰ।
- যি গৰু-ম’হৰ গাড়ী চলায় – গাড়োৱান।
- কানি খোৱা মানুহ – কানীয়া।
- বাটেদি যোৱা মানুহ – বাটৰুৱা।
- মিছা কথা কোৱা মানুহ – মিছলীয়া।
- কাঁহৰ বাচন গঢ়োঁতা – কঁহাৰ ৷
- মাটিৰ বাচন সাজোঁতা – কুমাৰ ৷
- যি সকলে নাও বায় – নাৱৰীয়া।
- যি জলত চৰে – জলচৰ ।
- যি শত্ৰুক বধ কৰে – শত্ৰুঘ্ন।
- ব্যাকৰণত যি পাৰদশী – বৈয়াকৰণিক, বৈয়াকৰণ।
- যাক সহজে লঙ্ঘন কৰিব নোৱাৰি – অলঙ্ঘ্য ।
- অতিশয় শীতো নহয় অতিশয় উষ্ণও নহয় – নাতিশীতোষ্ণ।
- যিজনে আইন জানে – আইনজ্ঞ।
- যাৰ কোনো সন্তান নাই – নিৰ্বংশ।
- যিজনী তিৰোতাৰ ল’ৰা-ছোৱালী (সন্তান) নহ’ল – বাঁজী।
- যাৰ কোনো সন্তান নাই – নিঃসন্তান।
- কঁঠালৰ সৰু সৰু কলি – মুচি ।
- নিচেই সৰুতে মাক অথবা বাপেক মৰা সন্তান – মাউৰা।
- নিচেই সৰুতে মাক-বাপেক মৰা নিৰাশ্ৰয় সন্তান – ঘাট-মাউৰা ৷
- বেঙৰ নেজ থকা সৰু পোৱালি – লালুকী ।
- গড়ৈ মাছৰ সৰু সৰু পোৱালি – গড়ৈচিৰিকা।
- কাৱৈ মাছৰ সৰু পোৱালি – কাৱৈটিলা ৷
- আগলৈ অধিক এটা শব্দত প্ৰকাশ কৰা বাক্য দিয়া হ’ব।
- অ’ত ত’ত ঘুৰি ফুৰা লোক, যাৰ ঘৰ বাৰী নাই = অঘৰী
- আগে আগে গমন কৰে যি = অগ্ৰগামী
- আনৰ দোষ দেখা স্বভাৱ = অসূয়া
- আনৰ ভাল দেখিব নোৱাৰা = চকুচৰহা,পৰশ্ৰীকাতৰ
- আহাৰ জীৰ্ণ নোযোৱা কাৰণে হোৱা বেমাৰ = অজীৰ্ণ
- ঈশ্বৰক বিশ্বাস নকৰা লোক = নাস্তিক
- নিজৰ ওপজা ঠাই = জন্মভূমি
- নিজে নিজে হোৱা = স্বয়ম্ভূ
- নোহোৱা বস্তু উদ্ভাৱন কৰোতা = আৱিষ্কাৰক
- নোহোৱা বস্তু সৃষ্টি কৰা = উদ্ভাৱন
- নোহোৱা বস্তুৰ উদ্ভাৱন = আৱিস্কাৰ
- পকী ঘৰ নিৰ্মাণ কৰা লোক = ৰাজমিস্তিৰি
- পনীয়া গাখীৰ দিয়া গাই = জলাহী
- ধান থোৱা ঘৰ- ভঁৰাল।
- খাবলৈ অনা কলপুলি- পচলা।
- যি চিঠি বিলায়- পিয়ন।
- যি আগতে শুনা নাই- অশ্ৰুতপূৰ্ব।
- যি ঘটনা আগতে ঘটা নাই- অভুতপূৰ্ব।
- যি জন্তু পোহা হয়- পোহনীয়া।
- যি অতিশয় দীঘল নহয়- নাতিদীর্ঘ।
- যি জুইত পুৰি নাযায়- অদাহ্য।
- যি আনৰ ভাল দেখিব নোৱাৰি- পৰশ্ৰীকাতৰ, চকু-চৰহা।
- যি তিৰোতাই ধান ৰোৱে- ৰোৱনী।
- যি তিৰোতাই ধান দায়- দাৱনী।
- যি তিৰোতাৰ স্বামী মৰিছে- বিধৱা, বাঁৰী।
- যি পুৰুষৰ ঘৈনীয়েক মৰিছে- বৰলা, বিপত্নীক।
- যি আনৰ অধীন- পৰাধীন।
- যি আনৰ অধীন নহয়- স্বাধীন।
- যি আনৰ বস্তু বলেৰে কাঢ়ি নিয়ে- ডকাইত।
- যি মাটিত সাৰ নাই- অসাৰুৱা।
- যি মাটিৰ উৎপাদিকা শক্তি নাই- অনুৰ্বৰা।
- যি নিজৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি চলে- স্বাৱলম্বী, আত্মনিৰ্ভৰশীল।
- যি অভাৱত থাকে- অভাৱী, অভাবগ্রস্ত।
- যি অলপতে শুনে- শহাকণীয়া।
- যি পৰৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি চলে- পৰনিৰ্ভৰশীল।
- যি নিজকে পণ্ডিত বুলি ভাবে- পণ্ডিতম্মন্য।
- যি বস্তু দিব পৰা নাযায়- অদেয়।
- যি দেশৰ ভক্ত- দেশভক্ত।
- যি মাতৃৰ মাত্ৰ এটাহে সন্তান- কাকবন্ধ্যা।
- যি দেশক ভাল পায়- দেশপ্রেমিক।
- যি কথা জনা নাযায়- অজ্ঞাত, অজানিত।
- যি আনৰ মুখলৈ বাট চাই থাকে- পৰমুখাপেক্ষী।
- যি পথৰ পৰা বিচলিত হৈছে- পথভ্রষ্ট।
- যি কৰ্তব্য স্থিৰ কৰিব নোৱাৰে- কিংকৰ্তব্যবিমূঢ়, হতবুদ্ধি।
- যি দেশৰ বাবে মৃত্যুবৰণ কৰে- স্বহিদ, ছহিদ।
- যি মানুহৰ নিজাপী ঘৰ নাই- অঘৰী।
- যি কৰ্মত বীৰৰ তুল্য- কৰ্মবীৰ।
- যি জন সাহিত্যত সম্ৰাটৰ তুল্য- সাহিত্য-সম্ৰাট।
- যি অনুষ্ঠান শৰৎ কালত হয়- শাৰদীয়।
- যি দীৰ্ঘকাল জীয়াই থাকে- দীর্ঘজীবী।
- যি খুজি খায়- খোজনিয়াৰ।
- যি মাগি খায়- মগনিয়াৰ।
- যি এটা চকুৰে নেদেখে- কণা।
- যি বিদ্যাৰ আলয়- বিদ্যালয়।
- যি একে গোত্ৰৰ- সগোত্ৰ।
- যি বিদেশৰ পৰা আহে- বিদেশী।
- যি সহজতে জীণ নাযায়- গুৰুপাকী, দুষ্পাচ্য।
- যি ঠাই অতি ঠাণ্ডাও নহয় গৰমো নহয়- নাতিশীতোষ্ণ।
- যি ঠাই অতি কষ্টৰে লঙ্ঘন কৰা যায়- দুৰ্লঙ্ঘ।
- যি যন্ত্ৰৰে হাতেৰে সূতা কটে- যঁতৰ।
- যি ইন্দ্ৰিয় জয় কৰিব পাৰে- জিতেন্দ্ৰিয়।
- যি কষ্ট সহ্য কৰিব পাৰে- কষ্টসহিষ্ণু।
- যি বিধিসম্মত- বৈধ।
- যি বিধিসম্মত নহয়- অবৈধ।
- যি ঈশ্বৰক বিশ্বাস কৰে- আস্তিক।
- যি কথা কোৱা উচিত নহয়- অকথ্য, অকথনীয়।
- যি ঈশ্বৰক বিশ্বাস নকৰে- নাস্তিক।
- যি কোনো কাম কৰিব নোৱাৰে- অকৰ্মণ্য, অসাঁঠন।
- যি গুণীৰ গুণ বুজিব পাৰে- গুণগ্ৰাহী।
- যি পৰিণাম চিন্তা কৰি কাম কৰে- পৰিণামদৰ্শী।
- যি ভৱিষ্যতৰ কথা চিন্তা কৰিব পাৰে- দূৰদৰ্শী।
- যি ভৱিষ্যতৰ কথা চিন্তা কৰিব নোৱাৰে- অদূৰদৰ্শী।
- যি সঁচা কথা কয়- সত্যবাদী।
- যি উপকাৰীৰ উপকাৰ স্বীকাৰ নকৰে- অকৃতজ্ঞ, কৃতঘ্ন।
- যি দুই হাত সমানে চলাব পাৰে- সব্যসাচী।
- যি উপকাৰীৰ উপকাৰ স্বীকাৰ কৰে- কৃতজ্ঞ।
- যি মিছা কথা কয়- মিছলীয়া।
- যি অলপতে ভয় খায়- ভয়াতুৰ।
- যি একো নাজানে- অজ্ঞ।
- যি কণীৰপৰা জন্মে- অণ্ডজ।
- যি একেলগে পঢ়ে- সহপাঠী।
- যি নিশাহে চৰে- নিশাচৰ।
- যি যোগৰ পৰা ভ্ৰষ্ট হৈছে- যোগভ্ৰষ্ট।
- যি নিজে নিজে হয়- স্বয়ম্ভু।
- যি আনফালে মন দিয়ে- অন্যমনস্ক।
- যি ধন খৰচ নকৰে- কৃপণ।
- যি মাছ-মাংস খায়- আমিষাহাৰী।
- যি মাছ-মাংস নাখায়- নিৰামিষাহাৰী।
- যি ভাষাত পাৰ্গত- ভাষাবিদ।
- যি লোকক দেখি পাছত কৰা যায়- অনুকৰণ।
- যি নিজৰ পেটলৈহে চিন্তা কৰে- আপোনপেটীয়া, স্বাৰ্থপৰ।
- যি ভিক্ষা কৰি জীৱন নিৰ্বাহ কৰে- ভিক্ষাৰী।
- যি নিয়মমতে খৰচ কৰে- মিতব্যয়ী।
- যি নিয়মমতে খৰচ নকৰে- অমিতব্যয়ী।
- যি কথা বিশ্বাস কৰিব নোৱাৰি- অবিশ্বাস্য।
- যি মৰো মৰো অৱস্থা হৈছে- মুমূর্ষ।
- যি কাৰো পক্ষৰ নহয়- নিৰপেক্ষ।
- যি পৰৰ ঠাইত বাস কৰে- প্ৰবাসী।
- যি সহ্য কৰিব পাৰে- সহিষ্ণু।
- যি ক্ষয় হ’বলৈ ধৰিছে- ক্ষয়িষ্ণু।
- যি বিষ্ণুক উপাসনা কৰে- বৈষ্ণৱ।
- যি মাটি ফুটি ওলায়- উদ্ভিদ।
- যি শিৱক উপাসনা কৰে- শৈৱ।
- যি শক্তিক উপাসনা কৰে- শাক্ত
- যি গোচৰ তৰে- গুচৰীয়া।
- যি বাঢ়িবলৈ ধৰিছে- বৰ্দ্ধিষ্ণু।
- যি জানিবলৈ আগ্ৰহী- জিজ্ঞাসু।
- যি সমাপ্ত হোৱা নাই- অসমাপ্ত।
- যিটো সুধিবলগীয়া- জিজ্ঞাস্য।
- যাক মূল্য দি কিনিব নোৱাৰি- অমূল্য।
- যাক সহজে ভাঙিব পাৰি- ভঙ্গুৰ।
- যাক সহজতে লাভ কৰিব নোৱাৰি- দুৰ্লভ।
- যাক সহজতে লাভ কৰিব পাৰি- সুলভ।
- যাক ভেদ কৰিব নোৱাৰি- অভেদ্য।
- যাক সহজে ভেদ কৰিব নোৰাৰি- দুৰ্ভেদ্য।
- যাক বধ কৰা উচিত- বধ্য।
- যাক নিবাৰণ কৰিব নোৱাৰি- অনিবার্য।
- যাক পৰিত্যাগ কৰিব নোৱাৰি- অপৰিহাৰ্য, অপৰিত্যাজ্য।
- যাক বুজিব পাৰি- বোধগম্য।
- যাক বধ কৰা অনুচিত- অবধ্য।
- যাক সহজে বুজা যায়- সহজবোধ্য।
- যাক কল্পনা কৰিব নোৱাৰি- অকল্পনীয়, কল্পনাতীত।
- যাৰ সীমা আছে- সসীম।
- যাৰ সীমা নাই- অসীম।
- যাৰ আদি নাই- অনাদি।
- যাৰ অন্ত নাই- অনন্ত।
- যাৰ আশ্রয় নাই- নিৰাশ্ৰয়।
- যাৰ ওপৰত গোচৰ তৰে- পাদকীয়।
- যাৰ সকলো বস্তু অঁটাকৈ আছে- আটন্তিয়াৰ।
- যাৰ ঋণ আছে- ঋণী।
- যাৰ ধৰ্মলৈ ভয় আছে- ধৰ্মভীৰু।
- যাৰ বিবেচনা শক্তি নাই- অবিবেচক।
- যাৰ পিতৃ-মাতৃ দুয়ো মৰিছে- ঘাট-মাউৰা।
- যাৰ গুণ আছে গুণী।
- যাৰ মান আছে- মানী।
- যাৰ বল আছে- বলী।
- যাৰ মৰণ নাই- অমৰ।
- যাৰ ধাৰ আছে- ধৰুৱা।
- যাৰ নাম নাই- অনামী, অনামা।
- যাৰ বল নাই- নিৰ্বলী, দুৰ্বল।
- যাৰ একোয়েই নাই- নিঃস্ব।
- যাৰ মূৰত চুলি নাই- তপা।
- যাৰ নাম ৰাতিপুৱাই স্মৰণ কৰা উচিত- প্ৰাতঃ স্মৰণীয়।
- যাৰ হাত আঁঠুৰ তললৈকে পৰে- অজানুলম্বিত।
- যাৰ আগমন আহ্বান কৰা হয়- স্বাগত।
- যাৰ পূৰ্বজন্মৰ কথা মনত আছে- জাতিস্মৰ।
- য’ত মানুহ বেছি- জনবহুল।
- য’ত কোনো মানুহ নাই- জনশূন্য।
- য’লৈ যোৱা কষ্টসাধ্য- দুৰ্গম।
- কোনো কথাৰ নিশ্চয় কৰিবলৈ পঠিওৱা বিশ্বাসী মানুহ- সঁজাতী।
- একেজন গুৰুৰে শিষ্য- হৰিভকত, সতীৰ্থ।
- মাটিৰে যি নিৰ্মিত- মৃন্ময়।
- গধুলি যি চকুৰে নেদেখে- কুকনৰীকণা।
- হঠাতে হোৱা ঘটনা- আকস্মিক।
- মেলত যি পাৰ্গত- মেলেকী।
- বধ কৰিবলৈ ইচ্ছা- জিঘাংসা।
- মাগিলেও ভিক্ষা নোপোৱা সময়- দুৰ্ভিক্ষ।
- আনৰ দোষ দেখা স্বভাৱ- অসূয়া।
- আহাৰ জীৰ্ণ নোহোৱা কাৰণে হোৱা বেমাৰ- অজীৰ্ণ।
- দৰমহা বা বেতন নোলোৱাকৈ কৰা কাম- অবৈতনিক।
- কাৰো নাম নধৰাকৈ পৰা গালি- গুৱাল-গালি।
- ঘৰত থকা জন্তু- বনৰীয়া।
- জুই ধৰি ৰখা ঠাই- জুহাল।
- প্ৰাণক পণ কৰি- প্ৰাণপণে।
- কোনো কাৰ্য কৰিবলৈ স্থিৰ কৰা- কৃত সংকল্প।
- জন্তুৰ নিচিনা- জান্তৱ।
- নাম নিদিয়াকৈ দিয়া (চিঠি)-বেনামী।
- বনত থকা জন্তু- ঘৰচীয়া।
- বাটেৰে যোৱা লোক- বাটৰুৱা।
- ঘাঁহেৰে ভৰা ঠাই- ঘাঁহনি।
- কলেৰে ভৰা যি ঠাই- কলনি।
- বনেৰে ভৰা যি ঠাই- বননি।
- বৰষুণ নোহোৱা যি বতৰ- খৰাং।
- ঠেং নোহোৱা ভেকুলী পোৱালি- লালুকী।
- দ নোহোৱা ঠাই- তৰাং।
- ৰং আছে য’ত- ৰঙালী।
- ভোগ আছে য’ত- ভোগালী।
- কাণেৰে নুশুনা লোক- কলা।
- গৰু বন্ধা ঠাই- গোহালি।
- স্বামী থকা তিৰোতা- আয়তী, সধৱা।
- সোণৰ দৰে বৰণ যাৰ- সোণালী, সোণোৱালী।
- সাহ আছে যাৰ- সাহিয়াল, সাহসী
- ৰূপৰ দৰে বৰণ যাৰ- ৰূপালী, ৰূপোৱালী।
- ৰন্ধা-বঢ়া কৰা ঠাই- ৰান্ধনি-ঘৰ, ৰান্ধনি-শাল।
- ম’হ বন্ধা ঠাই- খুঁটি।
- মাটিৰ নিচেই সৰু টেকেলি- ভুৰুকা।
- গোটেই জীৱন জুৰি- আজীৱন।
- নোহোৱা বস্তু উদ্ভাৱন কৰোতা- আৱিস্কাৰক, আৱিস্কৰ্তা।
- দুয়োটা চকুৰে নেদেখা লোক- অন্ধ।
- একে সময়তে হোৱা- সমসাময়িক।
- চোবাই খোৱা যি বস্তু- চব্য।
- পি খোৱা বস্তু- পেয়।
- চেলেকি খোৱা বস্তু- লেহা।
- বিহুৰ আগদিনা- উৰুকা।
- বটা সৰিয়হেৰে কৰা চাট্নি- কাহুঁদি।
- খাৰণি সনা সৰিয়হৰ গুৰি- খাঁৰলি, বেহুৱা।
- বাঁহ গাজ খুন্দি কৰা খাদ্য-বস্তু- খৰিচা।
- মিহি নোহোৱা গুৰি- খৰচি।
- একে ঠাইতে থিতাপি হৈ নথকা এজাতি লোক- অঘৰী।
- একে মাতৃৰ সন্তান- সহোদৰ, সোদৰ।
- এবাৰ গুটি লাগি মৰা গছ- ঔষধি।
- লোকক দেখি পিছে পিছে যোৱা- অনুসৰণ।
- লোকৰ পৰা পোৱা নিন্দা- লোকনিন্দা।
- এটা সন্তান জন্ম হোৱাৰ পৰা আন এটা জন্ম হোৱালৈকে সময়- আনজ।
- পনীয়া গাখীৰ দিয়া গাই- জলাহী।
- ভৰিৰ পৰা মূৰলৈ- আপাদ-মস্তক।
- য’ত বহুতো ল’ৰা-ছোৱালীয়ে পঢ়ে- পঢ়াশালি।
- ফুল নুফুলাকৈ গুটি হোৱা- বনষ্পতি।
Class 10 Maths Exercise 1.2
Class 10 Maths Exercise 1.2
১) প্ৰতিটো সংখ্যাকে ইয়াৰ মৌলিক উৎপাদকবোৰৰ গুণফল হিচাপে প্ৰকাশ কৰা: (i) 140 (ii) 156 (iii) 3825 (iv) 5005 (v) 7429
২) তলৰ অখণ্ড সংখ্যা কেইযোৰৰ ল.সা.গু আৰু গ.সা.উ উলিওৱা । সত্যাপন কৰা যে ল.সা.গু x গ.সা.উ = সংখ্যা দুটাৰ গুণফল । (i) 26 আৰ 91 (ii) 510 আৰু 92 (iii) 336 আৰু 54
৩) মৌলিক উৎপাদকীকৰণ পদ্ধতিৰে তলৰ অখণ্ড সংখ্যাবোৰৰ ল.সা.গু আৰু গ.সা.উ উলিওৱা। (i) 12,15, আৰু 21 (ii) 17,23 আৰু 29 (iii) 8,9 আৰু 25
৪) দিয়া আছে গ.সা.উ. (306,657) = 9 । ল.সা.গু. (306,657) উলিওৱা ।
৫) পৰীক্ষা কৰা, কোনোবা স্বাভাৱিক সংখ্যা n অৰ ক্ষেত্ৰত 6n সংখ্যাটো 0 অংকেৰে শেষ হ’ৱ পাৰেনে নাই ।
৬) 7 x 11 x 13 + 13 আৰু 7 x 6 x 5 x 4 x 3 x 2 x 1 + 5 সংখ্যা দুটা কিয় যৌগিক সংখ্যা, ব্যাখ্যা কৰা।
৭) এখন খেল পথাৰৰ চাৰিওপিনে এটা বৃত্তকাৰ পথ । খেল পথাৰখন গাড়ীৰে এবাৰ ঘূৰিৱলৈ ছোনিয়াৰ 18 মিনিট লাগে, য’ত একেটা ঘূৰণতে ৰবিৰ লাগে 12 মিনিট । ধৰা তেওঁলোকে একেটা বিন্দুতে একে সময়তে আৰু একেটা দিশত যাত্ৰা আৰম্ভ কৰে । কিমান মিনিট পিছত তেওঁলোকে আকৌ আৰম্ভণিৰ বিন্দুটোত লগ লাগিৱ?
Class 10 English Chapter 1 Question Answer 2025 Final Exam
Class 10 English Chapter 1 Question Answer 2025 Final Exam
A Letter to God MCQ 2025 HSLC Exam
1) What was the only hope left in the hearts of Lencho’s family?
(A) compensation from government
(B) help from the farmer’s association
(C) help from God
(D) there was no hope left
Ans: (C) help from God
2) What type of conflict does the chapter highlight?
(A) the conflict between nature and humans
(B) conflict among humans
(C) Conflict between God and nature
(D) both (A) and (B)
Ans: (D) both (A) and (B)
3) What are raindrops like?
(A) Cents
(B) Dollars
(C)Gold coins
(D) Pearls
Ans: (A) Cents
4) Man went out for…
(A) Ploughing
(B) Playing
(D) Buying
(C) Pleasure
Ans: (C) Pleasure
5) What was the reason for Lencho’s satisfaction?
(A) Heavy rain
(B) His children and wife
(C) Money
(D) His house
Ans: (A) Heavy rain
6) What did Lencho hope for?
(A) A good shower of rain for his crop.
(B) A new motorcycle
(C) A tractor
(D) None of the Above
Ans: (A) A good shower of rain for his crop.
7) Why was Lencho satisfied?
(A) On seeing a new tractor in his field.
(B) On seeing a new buffalo.
(C) On seeing the field of ripe corn with flowers.
(D) None of the Above
Ans: (C) On seeing the field of ripe corn with flowers.
8) Who is the author of the lesson ‘A Letter to God?
(A) G.L. Fuentes
(B) J.K. Rowling
(C) William Shakespeare
(D) Roald Dahl
Ans: (A) G.L. Fuentes
9) Where was Lencho’s house situated?
(A) High hill
(C) Low hill
(B) In the village
(D) In the valley
Ans: (C) Low hill
10) What was Lencho expecting from his cornfield?
(A) A good harvest
(B) Lots of money
(C)Treasure
(D) None of the above
Ans: (A) A good harvest
11) What took Lencho to a blow?
(A) Flood
(B) Hurricane
(C)Drought
(D) Hailstones
Ans: (D) Hailstones
12) What do new silver coins mean in the lesson?
(A) Big raindrops
(B) Actual silver coins
(C) Jewels
(D) Corns
Ans: (A) Big raindrops
13) Frozen pearls are
(A) Hails
(B) Flowers
(C) Raindrops
(D) None of the above
Ans: (A) Hails
14) What spoiled Lencho’s dream?
(A) Sunlight
(B) His son
(C) Hailstones
(D) Gold coins
Ans: (C) Hailstones
15) The field looked as if it were ……….covered in
(A) salt
(C) sugar
(B) locusts
(D) ice
Ans: (A) salt
16) What was getting bad in the chapter ‘The Letter to God?
(A) His health
(C) Hailstones
(B) His field
(D) Flowers
Ans: (C) Hailstones
17) Lencho’s field was destroyed.
(A) Partially
(C) Badly
(B) Totally
(D) All of the above
Ans: (B) Totally
18) Lencho’s soul was filled with sadness-why?
(A)Because of the flood
(B) Because corn field was destroyed
(C) Because of his family
(D) Because of money
Ans: (B) Because corn field was destroyed
19) Locusts mean in the chapter ‘The Letter to God’——
(A) Group of flowers
(B) Group of insects
(C) Group of boys
(D) Group of bees
Ans : (B) Group of Insects
20) Lencho needs money for –
(A) Vacation
(B) A new house
(C) Sowing his field
(D) Neighbors
Ans: (C) Sowing his field
21) Lencho’s only hope was
(A) His friend
(C) Villagers
(B) His family
(D) God
Ans: (D) God
22) Which crop was growing on Lencho’s fields?
(A)Corn
(C)Rice
(B) Barley
(D) None of the above
Ans: (A) Corn
23) Where did Lencho expect the downpour to come from?
(A)north
(C)north-west
(B) north-east
(D) south-east
Ans: (B) north-east
24) From the chapter find the words similar to “a strong man”?
(A) Instructed
(B) An ox of a man
(C) At daybreak
(D) conscience
Ans: (B) An ox of a man
25) Where did Lencho carry the letter?
(A) To the village
(B) To town)
(C) To house
(D) To god
Ans: (B) To town
26) What was Lencho’s wish to God?
(A) Money
(B) Gold coins
(C) Fruitful harvest
(D) Strength
Ans: (A) Money boy
27) What Currency of Latin American countries is?
(A) Dollar
(B) Pound
(C) Pesos
(D) Dark
Ans: (C) Pesos
28) What did the postmaster do then?
(A) He decided to collect the money and send it to Lencho.
(B) He throws away the letter
(C) He decided to beat Lencho to teach him a lesson.
(D) He gave it to another postmaster
Ans: (A) He decided to collect the money and send it to Lencho.
29) The postmaster was a fat, amiable man. What is the meaning of amiable?
(A) Rude
(B) Helpful
(C) Friendly
(D) Enthusiastic
Ans: (C) Friendly
30) How much money did Lencho ask for?
(A) 100 pesos
(B) 1000 pesos
(C) 10 pesos
(D) 500 pesos
Ans: (A) 100 pesos
31) What is the irony in this lesson?
(A) Lencho was sad after the hailstorm
even though he was the one waiting for a shower
(B) Postmaster laughed at Lencho but still helped arrange money for him
(C) Lencho blamed the post office employees who in fact helped him
(D) there is no irony
Ans: (C) Lencho blamed the post
32) What did Lencho think of the post-office employees?
(A) bunch of crooks
(B) rude
(C) unhelpful
(D) proud
Ans:(A) bunch of crooks
33) Who read the letter sent by Lencho?
(A) His Wife
(B) The Postmaster
(C) One of the farmer
(D) The God
Ans : (B) The Postmaster
34) Why did the postmaster decide to reply to Lencho’s letter?
(A) He was a good man
(B) He felt empathetic
(C) To preserve Lencho’s faith in God
(D) All of the above
Ans: (C) to preserve Lencho’s faith in God
35) Why was Lencho not surprised on seeing the money in the envelope?
(A) He was too sad to acknowledge it
(B) He had unwavering faith in God
(C) He was an ungrateful man
(D) None of the above
Ans: (B) He had unwavering faith in God
36) How much money was the postmaster able to arrange?
(A) 100 pesos
(B) Nil
(C) 1000 pesos
(D) 70 pesos
Ans: (D) 70 pesos
Oral comprehension check–1 [Page No. 5]
1. What did lencho hope for?
Ans: Lencho hoped for rain for his crops.
2. Why did Lencho say the raindrops were like ‘new coins’?
Ans: He said so because the raindrops would brings coins.
3. How did the rain change? What happened to Lencho’s fields?
Ans: The rain changed into a hailstorm. It completely destroyed Lencho’s fields.
4. What were Lencho’s feelings when the hail stopped?
Ans: Lencho was very sad because the hail left nothing. He thought he would go hungry that year.
Oral comprehension check – 2 [Page No. 6]
1. Who or what did Lencho have faith in? What did he do?
Ans: Lencho had faith in God. He wrote a letter to God.
2. Who read the letter?
Ans: The postmaster read the letter.
3. What did the postmaster do then?
Ans: The Post Master did not want to break Lencho’s faith. He collected money and sent to Lencho.
Oral comprehension check -3 [Page No. 7]
1. Was Lencho surprised to find a letter for him with money in it?
Ans: No, Lencho was not at all surprised to find a letter for him with money in it. Because he had deep faith in God.
2. What made him angry?
Ans: He was angry to find 70 pesos while he asked to send 100 pesos.
Thinking about the Text
1) Who does Lencho have complete faith in? Which sentences in the story tell you this?
Ans:
Lencho has complete faith in God as he is instructed that God knows
everything and helps us in our problems. There are few sentences which
show this
But in the hearts of all who lived in that solitary house in the middle of the valley, there was a single hope help from God.
All
through the night, Lencho thought only of his one hope: the help of
God, whose eyes, as he had been instructed, see everything, even what is
deep in one’s conscience.
“God”, he wrote, “if you don’t help me, my family and I will go hungry this year”.
He wrote ‘To God’ on the envelope, put the letter inside and still troubled, went to town.
God could not have made a mistake, nor could he have denied Lencho what he had requested.
2) Why does the postmaster send money to Lencho? Why does he sign the letter God?
Ans:
The postmaster sends money to Lencho in order to keep Lencho’s faith in
God alive and firm as he was completely moved by it.
When postmaster
reads the letter of Lencho to God, he becomes serious and does not want
to shake his faith and decides to answer the letter. He gathers money
with the help of his post office employees and friends on behalf of God
and signs the letter ‘God’ so that Lencho’s faith does not get shaken.
3) Did Lencho try to find out who had sent the money to him? Why or why not?
Ans:
Lencho did not try to find out who had sent the money to him because he
never suspected the presence of God and had complete faith in God. He
could not believe that it could be – anybody else other than him who
would send him the money.
His faith in God was so strong that he believed that he had sent money to him for his help in his problem.
4) Who does Lencho think has taken the rest of the money?
What is the irony in the situation? (Remember that the irony of a
situation is an unexpected aspect of it. An ironic situation is strange
or amusing because it is the opposite of what is expected).
Ans:
Lencho thinks that the post office employees have taken the rest of the
money as he had demanded a hundred pesos from God and in the letter
there was only seventy pesos and God cannot make such a mistake. So, he
assumes that they have stolen the money.
The irony in this situation is that Lencho suspects those people who helped him in his problem and tried to keep his faith alive in God.
5) Are there people like Lencho in the real world? What kind of a person would you say he is? You may select appropriate words from the box to answer the question.
| Greedy Naive Stupid Ungrateful Selfish Comical Unquestioning |
Ans: It is almost impossible to find a person like Lencho as he is an unquestioning and naive kind of person. He is not stupid if he doesn’t know who has sent him money or a letter will reach God without any address. It is Lencho’s faith in God. In real world, people are selfish and greedy and Lencho is totally lovable and different.
6) There are two kinds of conflict in the story between
humans and nature and between humans themselves. How are these conflicts
illustrated?
Ans: Conflict between Humans and Nature: The
conflict between humans and nature is illustrated by the destruction of
Lencho’s crop by the hailstorm as Lencho was expecting a good rain to
have good harvest as that was the only hope he had for his earning. He
worked so hard to feed his family, but nature turned violent and
destroyed everything.
Conflict between Humans and Humans: The story also illustrated another conflict, between humans themselves as the postmaster alongwith his friends and staff sent Lencho money that Lencho demanded from God although they didn’t know Lencho. Lencho blamed them for taking away some amount of money. He called them “a bunch of crook”. This shows that man does not have faith in other man, thereby giving rise to this conflict.
Thinking about Language
1. Look at the following sentence from the story.
Suddenly a strong wind began to blow and along with the rain very large hailstones began to fall.
‘Hailstones’ are small balls of ice that fall like rain. A storm in which hailstones fall is a ‘hailstorm’. You know that a storm is bad weather with strong winds, rain, thunder and lightning.
There are different names in different parts of the world’s for storms depending on their nature. Can you match the names in the box with their description below, and fill in the blanks? You may use a dictionary to help you.
| Gale, whirlwind, cyclone, Hurricane, tornado, typhoon |
1. A violent Tropical Storm in which strong winds move in a circle :——c—-
Ans: Cyclone
2. An extremely strong wind : —a—
Ans: Gale
3. A violent Tropical Storm with very strong winds:——p——
Ans: Typhoon
4. A violent storm whose center is a cloud in the shape of a funnel :——n—–
Ans: Tornado
5. A violent storm with very strong winds, especially in the western Atlantic Ocean :——r—–
Ans: Hurricane
6. A very strong wind that moves very fast in a spinning movement and causes a lot of damage :——l—–
Ans: Whirlwind
7) Match the sentences in column A with the meaning of ‘hope’ in column B.
Ans:
| A | B |
| Will you get the subjects you want to study in college? I hope so. | thinking that this would happen (it may or may not have happened.) |
| I hope you don’t mind my saying this but 1 don’t like the way you are arguing. | showing concern that what you say should not offend or disturb the other person a way of being polite. |
| This discovery will give new hope to HIV/AIDS sufferers. | a feeling that something good will probably happen. |
| We were hoping against hope that the judges would not notice our mistakes. | wishing for something to happen, although this is very unlikely. |
| I called early in the hope of speaking to her before she went to school. | wanting something to happen (and thinking it quite possible) |
| Just when everybody had given up hope, the fishermen came back, seven days after the cyclone. | stopped believing that this good thing would happen. |
Relative Clauses
Join the sentences given below using who, whom, whose, which, as suggested.
1. I often go to Mumbai. Mumbai is the commercial capital of India. (which)
Ans: I often go to Mumbai which is the commercial capital of India.
2. My mother is going to host a TV show on cooking. She cooks very well. (Who)
Ans: My mother who cooks very well is going to host a TV show on cooking.
3. These sportspersons are going to meet the president. Their performance has been excellent. (Whose)
Ans: The sports persons whose performance has been excellent are going to meet the president.
4. Lencho preyed to God. His eyes see into our minds. (whose)
Ans: Lencho prayed to God whose eyes see into our minds.
5. This man cheated me. I trusted him. (whom)
Ans: This man whom I trusted cheated me.
Using Negatives for Emphasis
Find sentences in the story with negative words, which express the following ideas emphatically.
1. The tress lost all their leaves.
Ans: Not a leaf remained on the trees.
2. The letter was addressed to God himself.
Ans: It was nothing less than a letter to God.
3. The postman saw this address for the first time in his career.
Ans: Never in his career as a postman had he known that address.
মই অসমীয়া Class 10 Assamese | Question Answer
মই অসমীয়া
চমু উত্তৰ দিয়া
ক) চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ কবিতা-পুথি এখনৰ নাম লিখা ।
উত্তৰ:- চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ কবিতা পুথি এখনৰ নাম হল বেদুইন।
খ) মােগলসকলে অসমৰ ক’ত ভৰি দিছিল?
উত্তৰ:- মোগলসকলে অসমৰ সেউজীয়া দূবৰি বনত ভৰি দিছিল।
গ) অসমৰ হেংদাং ক’ত জিলিকিছিল?
উত্তৰ:- অসমৰ হেংদাং দুপৰীয়াৰ পূৰ্ণ আলোকত জিলিকিছিল বুলি কৈছে ।
ঘ) অসমীয়াসকলে কিহেৰে তৈয়াৰী পেঁপা বজাইছিল?
উত্তৰ:- অসমীয়াসকলে ম’হৰ শিঙেৰে তৈয়াৰী পেঁপা বজাইছিল।
ঙ) অসমৰ স্বৰ্গদেৱে কিহেৰে দেউল সাজিছিল?
উত্তৰ:- অসমৰ স্বৰ্গদেৱে হাঁহ – কণী আৰু চাউলেৰে দেউল সাজিছিল।
উত্তৰ দিয়া
২ । ‘অসমৰ হেংদাং জিলিকিল ।
দুপৰৰ পূর্ণ আলােকত ’ — কথাখিনিৰ তাৎপর্য ব্যাখ্যা কৰা ।
উত্তৰ:- অসমখন জয় কৰিবৰ বাবে এদিন প্ৰবল পৰাক্ৰমী মোগল আহিছিল। সেই সময়ত স্বাধীন অসমত আহোমে ৰাজত্ব কৰিছিল। অসমখনক অনায়সে জয় কৰাৰ সপোণ লৈ মোগলসকলে অসমত প্ৰৱেশ কৰিছিল। কাৰণ মোগলসকলে বহু ৰাজ্য জয় কৰিছিল আৰু নিজকে বিশ্ববিজয়ী বুলি ভাবিছিল। ভাৰতৰ পূৱ দিশৰ ৰাজ্য অসমখনক শক্তিহীন বুলি মোগলসকলে ভাবিছিল। মোগল ৰাজ্য সংস্থাপনৰ লক্ষ্যৰে বীৰদৰ্পে আছিল। পিছে মোগলসকলৰ আশাত চেঁচাপানী ঢালিলে অসমৰ বীৰ-বীৰাংগনা সকলে। অসমৰ মাটিত ভৰি দিয়েই তেওঁলোকে দেখিলে শস্য-শ্যামলা ভূমি, যুদ্ধভূমিত থিয় হৈ সেউজীয়া পৰিৱেশ দেখিয়ে হেং-দাঙৰ চিকমিকনি। আহোমসকলৰ যুদ্ধত ব্যৱহৃত হেংদাং হল তৰোৱাল, সেই তৰোৱাল হাতত লৈ দুগুনে উৎসাহ আৰু প্ৰবল পৰাক্ৰমেৰে যুঁজিছিল আহোমৰ বীৰ-বীৰাংগনাই। সেই যুদ্ধত পৰাক্ৰমৰ মুখামুখি হৈ তিষ্ঠিব নোৱাৰিলে মোগলসকল আৰু পৰাজয় বৰণ কৰিবলগীয়া হল।
৩ । অসমৰ পুৰুষ – নাৰীয়ে কেনেদৰে ৰণলৈ ওলাই আহিছিল নিজৰ ভাষাৰে লিখা ।
উত্তৰ:-
সপ্তদশ শতিকাত আহোমসকল আছিল স্বাধীন অসমৰ শাসক। সেই সময়ছোৱাত দিল্লীত
থাকিও ভাৰতবৰ্ষৰ একছত্ৰী শাসক হোৱাৰ বাবে মন মেলিছিল মোগলসকলে। অন্য
দেশসমূহৰ দৰে অসমখনকো আক্ৰমণ কৰাৰ উদ্দেশ্যে মোগলসকলে অসমত ভৰি দিছিলে।
যিকোনো প্ৰকাৰে দেশ জয় কৰাৰ অভিলাষ মনত লৈ তেওঁলোকে অসমত প্ৰৱেশ কৰি
দেখিছিল চৌদিশে সেউজভূমি।
মোগলসকলে যুদ্ধক্ষেত্ৰত প্ৰৱেশ
কৰি বুজি উঠিছিল যে সেউজভূমিৰ বাসিন্দাসকল একে ৰঙা তেজৰেই অধিকাৰী। দেশৰ
হকে যুদ্ধ কৰিবলৈ তেওঁলোক প্ৰস্তুত। শত্ৰু সৈন্য অহা খবৰ পাই অসমৰ
পুৰুষ-মহিলা সকলোৱে হাতে হাতে হেংদাং লৈ যুদ্ধক্ষেত্ৰলৈ ওলাই আহিছিল।
শত্ৰুৰ আক্ৰমণ বুকু পাতি লবলৈ তেওঁলোকে অকণো কুণ্ঠাবোধ কৰা নাছিল। শত্ৰুৰ
সন্মুখত তেওঁলোকে শিৰনত কৰি মোগলসকল অহাবাটে উভতি গৈছিল।
৪ । ক’ত অত বল পালে অসমৰ সেনানীয়ে
শুকান সান্দহ আৰু পানী আঁজলিত । ”
– কথাষাৰৰ তাৎপর্য ব্যাখ্যা কৰা ।
উত্তৰ :- প্ৰবল প্ৰতাপী মোগলে অসম জয় কৰিবলৈ মন মেলি সপ্তদশ শতিকাত অসমলৈ আহিছিল। অসমখন দুৰ্বল জাতিৰ দেশ বুলি মনতে ভাবি অনায়াসে বিজয়ৰ গৌৰৱ লাভ কৰিবলৈ প্ৰস্তুত হৈ আহিছিল। আহোমসকলে সেই সময়ত আকৌ অসমত ৰাজত্ব কৰিছিল। অসমখন মোগলৰ হাতলৈ অহাৰ আগতে আহোমসকলে ৰণকৌশল তৈয়াৰ কৰিছিল। আকৌ সেই সময়ত অসমৰ পুৰুষ-নাৰী সকলো ওলাই আহিছিল শত্ৰুসৈন্যক ভেটিবলৈ। ৰণচণ্ডী মূৰ্তিৰে যুজঁ আৰম্ভ সৈন্যবিলাকক দেখি মোগলসকল স্তম্ভিত হল।
অসমৰ লোক সকল অতিথিপৰায়ণ, সহজ – সৰল আৰু কৃষিজীৱী বুলি সকলোৱে জানিছিল। তেওঁলোকৰ ধানৰ পৰা উৎপাদিত সামগ্ৰী খায়েই মোগলসকলে পেট প্ৰৱৰ্তাইছিলে বুলি তেওঁলোকৰ মনত এটা ধাৰণা হৈছিল। মোগলসকলে কেতিয়াও কল্পনা কৰিব পৰা নাছিল যে গৰম পানীৰে সান্দহ গুড়ি জীয়াই থকা মানুহ ইমান বলবন্ত হব পাৰে বুলি।বীৰদৰ্পে যূঁজা অসমৰ সৈন্যৰ সন্মুখত মোগলৰ বীৰত্ব ম্লান পৰিল।দৰাচলতে মানসিক শক্তিয়ে বলীয়ান হৈ অসমৰ সৈন্যদলে লাভ কৰিলে দুগুণ শাৰীৰিক শক্তি।
৫ । ‘মই অসমীয়া’ কবিতাটোত অসমৰ প্ৰকৃতিৰ বিনন্দীয়া ৰূপ কিদৰে প্রতিফলিত হৈছে বুজাই লিখা।
উত্তৰ:– `মই অসমীয়া’ কবিতাটোৰ মাজেৰে কবিৰ স্বদেশৰ প্ৰতি আনুগত্য আৰু স্বজাতিৰ প্ৰতি থকা নিভাঁজ ভালপোৱা প্ৰকাশিত হৈছে। অসমৰ অতীত ইতিহাস ব্যঞ্জিত হোৱা কবিতাটোত অসম বুৰঞ্জীৰ নানা দিশো ফুতি উঠিছে। কবিতাটোৰ আৰম্ভণিতে কবিয়ে অসমখনক সেউজীয়া দূবৰিৰ দেশ বু লি কৈ শস্য-শ্যামলা ভূমিৰূপে প্ৰতিপন্ন কৰিছে। অসমৰ বননিখনক মিনাকৰা বুলিও কোৱা হৈছে। পাহাৰে-পৰ্বতে অসমভূমিৰ প্ৰতিটো গছৰ পাতেই যেন সৌন্দৰ্য্যৰ আকাৰ।
নিয়ৰ পৰি থকা পাতবোৰ ৰদ পৰি মণি-মুকুতাহে যেন তেনেদৰে চিকমিকাই আছে। বনজ সম্পদৰে চহকী অসমৰ মূল্যৱান সম্পদ হৈছে হাতীদাঁত। অসমত আকৌ ভৰিত পিন্ধা খৰমৰ চোলাটোও হাতীদাঁতেৰে সজা হয়। অসমৰ বাট-পথ, দলং আদিও মূল্যৱান মণিৰে সজা হয়। বাঘৰ নখেৰে আঙঠি, খাৰু আদিও তৈয়াৰ কৰা হয়। ম’হৰ শিঙেৰে পেঁপা প্ৰস্তুত কৰা হয়। অসমৰ নৈৰ বালিত সোণ এনেদৰে পোৱা গৈছিল যেন পুঠি মাছৰ দৰে ক্ষুদ্ৰ মাছেও কাণত সোণ পিন্ধে। ভেকুলীবোৰে কপালত যেন ফোঁট লৈ সাজিকাচি থাকে। প্ৰকৃতিয়ে আচলতে অসমক সকলো সুন্দৰ ৰূপে ধাৰণ কৰিবলৈ দিছে।
৬ । কবি চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ চমু পৰিচয় দিয়া ।
উত্তৰ:- চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ ১৯১৯ চনত গোলাঘাট জিলাৰ নাহৰণিত জন্ম হয়। তেওঁ অসমীয়া গল্প আৰু উপন্যাস সাহিত্যলৈ এক নতুন তৰংগ কঢ়িয়াই আনিছিল। তেওঁক গল্পসম্ৰাট বুলিও কোৱা হয়। তেওঁৰ একমাত্ৰ কবিতা পুথিখনৰ নাম হৈছে `বেদুইন’। তেওঁৰ কবিতাসমূহক বাদ দি অসমীয়া আধুনিক কবিতা সম্পুৰ্ণ নহয়। তেওঁৰ কবিতাত শব্দৰ সুষম আৰু অৰ্থৱহ ব্যৱহাৰ দেখা যায়। মালিকে ৰচনা কৰা কেইবাখনো উপন্যাস বহুসমাদত। তাৰ ভিতৰত `সুৰুজমূখীৰ স্বপ্ন’, `ৰূপতীৰ্থৰ যাত্ৰী’, `ধন্য নৰতনু ভাল’, আদি উল্লেখনীয়।
`অঘৰী আত্মাৰ কাহিনী’ নামৰ উপন্যাসখনৰ বাবে তেওঁ সাহিত্য অকাডেমী বঁটা লাভ কৰিছিল। তেওঁৰ দ্বাৰা ৰচিত অন্য কেইখনমান গ্ৰন্থ হল – `পৰশমণি’, `আধাৰশিলা’, `মৰহা ফুল’, `স্বাক্ষৰ’, `ছবিঘৰ’, `ৰঙাগড়া’, `ৰজনীগন্ধাৰ চকুলো’ ইত্যাদি। তেওঁৰ গল্প-উপন্যাসৰ পৰা `জেতুকা পাতৰ দৰে’, `মমতাজ’ আদি চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মান হৈছে। তেওঁ ১৯৭৭ চনৰ অসম সাহিত্য সভাৰ অভয়াপুৰী অধিৱেশনৰ সভাপতি আসনো অলংকৃত কৰিছিল। এইজনা বিখ্যাত সাহিত্যিকৰ ২০০০ চনত দেহান্তৰ ঘটে।
৭ । অসমলৈ যুদ্ধ কৰিবলৈ আহি মােগলসকলে অসমৰ ৰূপ কিদৰে বৰ্ণনা কৰিছে বুজাই লিখা ।
উত্তৰ:- পৰাক্ৰমী মোগলসকল দেশবিজয় কৰিবৰ বাবে অসমলৈ আহিছিল। অসমখন যাদু-মন্ত্ৰৰ দেশ বুলি মোগলসকলে ভাবিছিল। পিছে অসমত প্ৰৱেশ কৰিয়ে ইয়াৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য্য দেখি তেওঁলোক আচৰিত হৈ পৰিল। চৌদিশে অসমভূমিৰ গছৰ পাতবোৰ যেন মিনাকৰা নিয়ৰসিক্ত, দূৱৰিৰ পাতবোৰ যেন মুকুতা সদৃশ হৈ পৰিছিল। অসমখনৰ নৈৰ বালিত সোণ এনেদৰে পোৱা গৈছিল যেন পুঠি মাছৰ দৰে ক্ষুদ্ৰ মাছেও কাণত যুৰীয়া পিন্ধিছিল। ভেকুলীবোৰে কপালত সোণৰ ফোঁট লৈ সাজিকাচি আছিল। কৃষিপ্ৰধান দেশ অসমখন আহোম স্বৰ্গদেৱে চাউলৰ গুড়িৰে সান্দহ খাই জীয়াই থকা মানুহ ইমান বলবন্ত হব পাৰে বুলি মোগলে কেতিয়াও কল্পনা কৰিব পৰা নাছিল ।
ৰংঘৰ, কাৰেংঘৰ আদি প্ৰাসাদেৰে অসম যেন স্বৰ্গপুৰীৰ দৰে। আহোম স্বৰ্গদেৱে চাউলৰ গুড়িৰে দ’ল সাজে, হাঁহ-কণী, চাউলেৰে দেউল সজায়। অসমৰ ধূলিত সোণ, হীৰা – মণি মৰকত বাগৰি থাকে, আনকি মাটিৰ চৰুত ভৰাই ঘৰে ঘৰে বিলোৱা হৈছিল সোণ, ৰূপৰ দৰে মূল্যবান ধাতু। মূল্যবান সম্পদেৰে পৰিপূৰ্ণ অসমৰ লোক সকলৰ মুখত মাত অমৃতসনা। এই দেশখন ভক্তি ধৰ্মৰ বাবে বিখ্যাত। নাম- কীৰ্তন আদি সুললিত সুৰে এই দেশৰ ৰূপ – সৌন্দৰ্য্য দুগুনে চৰায়।
মই অসমীয়াৰ ব্যাখ্যা
(ক) মােগলে এবাৰ পালে শকতিৰ নৱ পৰিচয়
দেশ-প্রাণ , মুক্ত-প্রাণ , অসমৰ স্বদেশ ভকতি ।
উত্তৰ :
প্ৰসংগ : উক্ত কবিতাফাঁকি আমাৰ পাঠ্যপুথিৰ অন্তগৰ্ত চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ দ্বাৰা ৰচিত ‘মই অসমীয়া’ পাঠটিৰ পৰা তুলি দিয়া হৈছে।
সংগতি : কবিতাফাঁকিৰ জৰিয়তে কবিয়ে কব বিচাৰিছে যে যুদ্ধক্ষেত্ৰত অসমীয়াৰ স্বদেশ প্ৰেমৰ পৰিচয় মোগল সকলে কেনেকৈ পালে সেই বিষয়ে কব বিচাৰিছে।
বাখ্যা : সপ্তদশ শতিকাত আহোম সকল অসমৰ শাসক আছিল। মোগল সকলে অন্য প্ৰান্তত থাকি অসম খনক আক্ৰমণ কৰিবৰ বাবে মন মেলিছিল। অন্য প্ৰান্তত থাকিও অসমক আক্ৰমণ কৰাৰ উদ্দেশ্যে মোগল সকল আহি অসমত ভৰি দিলে। অসম খনক জয় কৰাৰ অভিলাষ মনত লৈ তেওঁলোকে অসমত প্ৰৱেশ কৰি দেখিলে চৌদিশে সেইজীয়া ভূমি। মোগল সকলে অসমত প্ৰবেশ কৰি সেউজীয়া ভূমিৰ বাসিন্দাসকল একে ৰঙা তেজৰ আধিকাৰী বুলি বুজি পালে। দেশ ৰক্ষাৰ হকে যে অসমৰ পুৰুষ মহিলা সকল যুদ্ধক্ষেত্ৰ ৰাঙলী কৰিবলৈ প্ৰস্তুত সেই কথা মোগল সকলে অনুমান কৰিব পাৰিলে। শত্ৰুৰ আক্ৰমণ বুকু পাতি লবলৈ অকণো কুন্ঠাবোধ কৰা নাছিল অসমৰ পুৰুষ মহিলা সকলে। শত্ৰুৰ সন্মুখত তেওঁলোকে শিৰনত কৰি মোগল সকল অহা বাটে উভতি গৈছিল।
(খ) দুৱৰিৰ পাতে পাতে মুকুতাৰ থােপা গচকত ভাগে মৰকত,
হাতীৰ দাঁতেৰে কৰে খৰমৰ চুলা,
ভৰি থােৱে পােৱালৰ ভৰা দলঙত
উত্তৰ : প্ৰসংগ : উক্ত কবিতাফাঁকি আমাৰ পাঠ্যপুথিৰ অন্তগৰ্ত চৈয়দ আব্দুল মালিক দেৱৰ দ্বাৰা ৰচিত ‘মই অসমী’ নামৰ কবিতাটিৰ পৰা উদ্ধৃত কৰা হৈছে।
সংগতি : এই কবিতাফাঁকিৰ জৰিয়তে কবিয়ে অসমৰ প্ৰাকৃতিক সম্পদ আৰু সৌন্দৰ্যৰ বৰ্ণনা কৰিছে।
ব্যাখ্যা : অসমখন প্ৰাকৃতিক সম্পদ আৰু সৌন্দৰ্যৰে চহকী দেশ। প্ৰকৃতিয়ে অসমক বহুতো সম্পদৰ সম্ভাৰ দিছে। মোগল সকলে যেতিয়া অসমলৈ আহি সেই সম্পদৰ সম্ভাৰ প্ৰত্যক্ষ কৰিছিল তেতিয়া তেওঁলোক আচৰিত হৈ ৰৈছিল। কবিৰ মতে অসমৰ দুবৰি বনত নিয়ৰ এনেদৰে পৰি আছিলে যেন মুকুতাৰ থোপাহে ওলমি আছিল। সেই দেশৰ ধূলিত পৰি থকা সৰকত মণি, খোজ দিলেই যেন গচকত ভাঙি যোৱাৰ সম্ভাৱনা পোৱা গৈছিল। প্ৰকৃতিক সম্পদেৰে ভৰপূৰ অসমৰ মূল্যবান সম্পদ আছিলে হাতীদাঁত। এই দেশত ভৰিত পিন্ধা খৰমৰ চুলাও হাতীদাঁতেৰে তৈয়াৰ কৰা হৈছিল। বহুতো মূল্যবান ৱাল মণিৰে সজা দলঙত উঠি মানুহে ভৰি ধুইছিল। প্ৰাকৃতিক সম্পদ আৰু সৌন্দৰ্যৰ বৰ্ণনা কৰি মুঠতে সামৰণি কৰিব নোৱাৰি।
(গ) মােহ গ’ল দূৰণিৰ বিদেশী মােগল ।
অসমত যেতিয়া দেখিলে সৰগৰ ৰূপ বিনন্দীয়া ,
অসমত বন্দী হ’ল , অসমৰ ৰূপ-মুগ্ধ
দূৰৰ মােগল আহি হ’ল অসমীয়া । ।
উত্তৰ :
প্ৰসংগ : উক্ত কবিতাফাঁকি আমাৰ পাঠ্যপুথিৰ অন্তগৰ্ত চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ দ্বাৰা ৰচিত ‘মই অসমীয়া’ শীৰ্ষক কবিতাটিৰ পৰা তুলি দিয়া হৈছে।
সংগতি : কবিতাফাঁকিত কবিয়ে অসমৰ সৌন্দৰ্যৰ বিমুগ্ধ মোগলৰ অনুভৱৰ বিষয়ে কবিয়ে কৈছে।
ব্যাখ্যা : অসমক সেউজীয়া দুবৰিৰ দেশ বুলি কোৱা হৈছে। অসমৰ বননি মিনা কৰা বুলিও কোৱা হৈছে। নিয়ৰ পৰি থকা পাত বোৰত ৰদ পৰি এনেদৰে চিকমিকাই উঠে যেন মণি – মুকুতা হে খচিত আছে। অসমৰ ধূলিয়ে – বালিয়ে যেন মণি – মুকুতা, সোণৰ দৰে আপুৰুগীয়া সম্পদ। অসম খনৰ সৌন্দৰ্য অতুলনীয়। অসমৰ মূল্যবান সম্পদ হল হাতীৰদাঁত। হাতীৰদাঁতেৰে খৰমৰ চুলা সজা হয়। প্ৰবাল মণিৰে সজা দলঙত ভৰি ধোৱা হয়। আনকি বাঘৰ নখেৰে নিৰ্মিত খাৰু, আঙুঠি আদিও মানুহে পিন্ধা দেখা যায়। মহৰ শিঙেৰে পেঁপা বজাই আনন্দত নাচে। অসম খনৰ বহুতো পুখুৰী সাগৰ সদৃশ। অসমৰ অসমীয়া ভাষা শুৱলা। অসমৰ সাগৰীয় ৰূপ দেখি তেওঁলোক এনেদৰে মোহিত হল যে তেওঁলোক নিজ অসমতে থাকি গল।
ঘ) জীৱনে মৰণে মই চিৰদিন অসমীয়া |
অসমীয়া দেহ – প্রাণ মন ;
জীয়াই থাকোতে মই অসমৰে অসমীয়া ,
মৰিলেও বৰি ল’ম অসমৰ অমিয়া মৰণ ।
উত্তৰ :
প্ৰসংগ : উক্ত কবিতাফাঁকি আমাৰ পাঠ্যপুথিৰ অন্তগৰ্ত চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ দ্বাৰা ৰচিত ‘মই অসমীয়া’ শীৰ্ষক কবিতাটিৰ পৰা তুলি দিয়া হৈছে।
সংগতি : উক্ত কবিতাফাঁকিৰ জৰিয়তে কবিয়ে কৈছে যে জনমভূমিৰ প্ৰতি অফুৰন্ত প্ৰেম প্ৰকাশৰ কথা কৈছে।
ব্যাখ্যা : কবিৰ মতে জনমভূমি অসম খন প্ৰাণৰ প্ৰাণ। অসমীয়া বুলি কবিয়ে নিজে গৌৰৱ অনুভৱ কৰে। অসমীয়া সকলে নিজদেশ ৰক্ষাৰ হকে মোগলকো একগোট হৈ যুদ্ধত পৰাস্ত কৰিবলৈ প্ৰস্তুত হৈছিল। কবিয়ে সেইবাবে অসমীয়া জাতিক লৈ উৎফুল্লিত। কবিয়ে নিজৰ জনমভূমিক ধৰ্ম ৰূপে গণ্য কৰে। অসমীয়া ভাষাটোক কবিয়ে সাগৰীয় ভাষা হিচাপে গণ্য কৰে। যি ভাষাত ৰচিত গীত, কথা, মাত আদি বনৰীয়া চৰাই আদিকো আকষৰ্ণ কৰিব পাৰে, সেই ভাষা, গীতে কবিৰ হৃদয় উপচাই ৰাখে। কবিয়ে অসমীয়া ভাষাটোক ইমানে ভাল পায় যে মৃত্যুৰ পাছত সৰগতো এই ভাষাৰ গান শুনিব বিচাৰিছে। এনেহেন অসমীয়া ভাষাটো কবিৰ দেহে মনে সোমাই আছে। কবিয়ে সেইবাবে মৃত্যুৰ পিছতো তেওঁৰ প্ৰাণ অসমতে পুনৰ জন্ম লব বিচাৰে।
মই অসমীয়াৰ প্ৰশ্ন উত্তৰ
৯ । মই অসমীয়া কবিতাটোত কবিয়ে অসমীয়া জাতিৰ বীৰত্ব আৰু পৰাক্ৰমক কিয় প্রশংসা কৰিছে , তােমাৰ কথাৰে বুজাই লিখা ।
উত্তৰ :
কবিয়ে নিজৰ জনমভূমিক প্ৰাণৰো প্ৰাণ বুলি কৈছে। নিজকে অসমীয়া বুলি কবিয়ে
গৌৰৱ কৰে। প্ৰবল প্ৰতাপী মোগল সকলকো অসমৰ পুৰুষ মহিলাই ৰণচণ্ডী মূৰ্তি লৈ
যুজঁত পৰাজয় কৰিছিলে। কবিয়ে হেংদাঙ লৈ যুদ্ধ কৰি মোগলক পৰাস্ত কৰি খেদি
দিয়াৰ বাবে অসমৰ সন্তান সকলক লৈ গৌৰৱ অনুভৱ কৰে। গৰম পানীৰে সান্দহ গুৰি
খাই জীয়াই থকা মানুহৰ ইমান শক্তি কৰ পৰা আহে তাকে ভাবি কবি আচৰিত হল। কবিৰ
মতে কবিৰ দেশৰ মানুহ সহজ সৰল, অমায়িক আছিল। এই অসম দেশৰ মানুহৰ মুখৰ মাতত
মৌ সৰা আছিল। ইমান কোমল অন্তৰৰ মানুহ যে দেশ ৰক্ষা কৰিবলৈ বজ্ৰকঠোৰ হব
পাৰে সেই কথা কবিয়ে কেতিয়াও ভাবিব পৰা নাছিল। সেইবাবে কবিয়ে অসমীয়া
জাতিৰ বিৰত্ব আৰু পৰাক্ৰমক লৈ প্ৰসংশা কৰিছে।
১০ । কবিয়ে কিয় মৰাৰ পাছতাে পুনৰ অসমতে জনম ল’ম বুলি ভাবিছে বুজাই লিখা ।
উত্তৰ : কবিৰ বাবে নিজৰ জন্মভূমি খন প্ৰাণৰো প্ৰাণ। কবিয়ে নিজকে অসমীয়া বুলি গৌৰৱ কৰে। প্ৰবল প্ৰতাপী মোগল সকলো অসমৰ পুৰুষ মহিলাই ৰণচণ্ডী হৈ যুজঁত পৰাজয় কৰে। কবিয়ে নিজৰ জনমভূমি খনক ধৰ্মৰূপে গণ্য কৰে। অসমৰ চোতালত গজি উঠা দুবৰিতো কবিয়ে স্বৰ্গৰ নন্দনকাননৰ প্ৰতিচ্ছবি দেখে। অসমীয়া ভাষাটোক কবিয়ে সৰগীয় ভাষা হিচাপে গণ্য কৰে। যি ভাষাত ৰচিত গীত মাতে বনৰীয়া চাইকো আকষৰ্ণ কৰিব সেই অসমীয়া ভাষাৰে গীত, কবিতা, আদিয়ে কবিৰ অন্তৰ চুই যায়। কবিয়ে জন্মৰ পিছত অসমীয়া ভাষাটোক ‘আই’ সম্বোধন কৰিছে। কবিয়ে ‘আই’ সম্বোধনেৰেই এদিন নিজৰ জনমভূমিত প্ৰাণ ত্যাগ কৰিব বিচাৰে। কবিয়ে অসমীয়া ভাষাটোক ইমানে ভাল পায় যে মৃত্যুৰ পিছতো সৰগত অসমীয়া ভাষাটো শুনিব বিচাৰে। অসমীয়া ভাষাটো কবিৰ দেহে মনে সোমাই গৈছে। সেইবাবে কবিয়ে মৃত্যুৰ পাছতো অসমতেই পুনৰ জন্ম লব বিচাৰে। কবিয়ে নিজৰ জনমভূমিৰ বাবে চিৰকৃতজ্ঞ।
১১ । মই অসমীয়া কবিতাটোৰ সাৰাংশ লিখা ।
উত্তৰ : ‘মই অসমীয়া’ কবিতাটোৰ মাজেৰে কবিয়ে স্বদেশৰ প্ৰতি থকা তেওঁৰ ভালপোৱাৰ কথা কৈছে। অসমৰ ৰূপ সৌন্দৰ্যই কবিক আকষৰ্ণ কৰিছে। অসমৰ অতীত ইতিহাস ব্যঞ্জিত হোৱা সৰু আৰু অসম বুৰঞ্জীৰ নানা দিশো ফুটি উঠিছে কবিতাটোত। কবিতাটোত নিজৰ আবেগক কিছু সময়লৈকে মোগলৰ কথক সাজি তুলিছে। মোগল সকল আছিল প্ৰবল পৰাক্ৰমী জাতি কবিৰ মতে। ভাৰতবৰ্ষৰ এমূৰে থকা অসম দেশ জয় কৰিব বাবে মোগল সকল আহিছিল। মোগল সকল যেতিয়া অসম আক্ৰমণ কৰিবৰ বাবে অসমত সোমাই তেতিয়া মোগল সকলে অসমীয়া মানুহৰ বিৰত্ব দেখি অৱাক হৈছিল। যি মোগলে ৰাজপুতক জয় কৰিছিল সেই মোগলেই। পিছে সমুখ সমৰত অসমীয়াৰ পৰাক্ৰম সহিব নোৱাৰিলে। অসমীয়া পুৰুষ মহিলাৰ প্ৰচণ্ড আত্মবিশ্বস আৰু বীৰত্বতে যুঁজি অসমৰ জন্মভূমিৰ স্বাধীনতা ৰক্ষা কৰিলে।
মোগল সকল যি বাটে আহিছিল সেই বাটে অসমীয়াই ওভোতাই পঠালে। সেইবাবে কবিয়ে অসমক কবিয়ে এই বিজয়ক সুৱৰি কবি আনন্দিত হৈ পৰে। কবিয়ে অসমৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য দেখি মোগলৰ মুখেৰে অসমৰ সৌন্দৰ্যৰ প্ৰশংসা কৰাইছে। কবিয়ে অসমৰ ৰূপ, গুণ, সৌন্দৰ্য আৰু সেউজীয়া পৰিবেশ দেখি মোগল সকল অসমত থাকি গ’ল বুলিও কৈছে। অসমৰ অসমীয়া ভাষাক কবিয়ে সৰগীয় ভাষা বুলিও গণ্য কৰিছে বুলি কবিয়ে কৈছে। কবিয়ে মৃত্যুৰ পাছতো এই ভাষা সৰগত শুনিব বিচাৰিছে। এই মাটিৰ মায়াই কবিক আকুল কৰিছে। কবিয়ে মৃত্যুৰ পাছতো মায়াবী পৰিচয়তে আৱদ্ধ হৈ থাকিব বিচাৰে। কবিয়ে নিজৰ দেশৰ বাবে জীয়াই থাকিব বিচাৰে আৰু নিজ দেশৰ হকে মৰিবও বিচাৰে।
পৰম্পৰাগত নিয়ম বা প্ৰথাৰ বৰ্ণনাৰ মাজেৰে কবিয়ে স্বদেশৰ প্ৰতি থকা তেওঁৰ সচাঁ ভালপোৱাৰ কথা কবিতাটোৰ মাজেৰে প্ৰকাশ কৰিছে।
১২ । মই অসমীয়া কবিতাটোত অসমৰ অতীত গৌৰৱৰ চানেকি কিদৰে ফুটি উঠিছে বুজাই লিখা ।
উত্তৰ : ‘মই অসমীয়া’ কবিতাটোত অসমৰ অতীত গৌৰৱ সুন্দৰ ভাৱে বৰ্ণিত হৈছে। কবিয়ে প্ৰবল পৰাক্ৰমী মোগল সকল অসমলৈ দেশ জয়ৰ উদ্দেশ্যে অহা বুলি কৈছে। কৃষিজীবি সহজ সৰল অসমৰ মানুহে কিদৰে নিজৰ দেশ ৰক্ষা কৰিছিল তাৰ কথা কৈছে। নিজৰ কথাৰে বশ কৰিব বুলি ভাবি মোগল সকলে অসমৰ সৈন্য বিষয়াৰ বুদ্ধিমত্তাৰ পৰিচয় দিছিল। যেতিয়া যুদ্ধ ঘোষণা হৈছিল তেতিয়া অসমৰ সৈন্যৰ সন্মুখত পৰাক্ৰম দেখি মোগল সকলে তবধ মানিছিল।
অসমৰ পুৰুষ মহিলাই ৰণচণ্ডী মূৰ্তি ধৰি হেংদাং হাতত লৈ ওলাই আহিছিল। দেশৰ স্বাধীনতা ৰক্ষাৰ হকে অসমৰ সকলো পুৰুষ মহিলাই শত্ৰুৰ আক্ৰমণ নিজৰ বুকু পাতি লবলৈ অকণো কুন্ঠাবোধ কৰা নাছিল। অসমৰ পুৰুষ মহিলাৰ আক্ৰমণ দেখি মোগল সকল আকৰ্ষিত হৈছিল। মোগল সকলে অসমৰ পৰা যোৱাৰ অসমীয়াত স্বদেশ প্ৰেম আৰু বীৰত্বৰ প্ৰশংসাও কৰিছিল। এনেদৰে কবিয়ে সুন্দৰ ভাৱে অসমৰ অতীত গৌৰৱৰ বৰ্ণনাৰে কবিতাটোত ফুটাই তুলিছে।
মই অসমীয়া ভাষা-বিষয়ক
(ক) ব্যাসবাক্যসহ সমাসৰ নাম লিখা ।
স্বর্ণপুৰী; মুক্তগীত; অনিৰুদ্ধ; নিষ্কর্মা
উত্তৰ: স্বৰ্ণপুৰী–স্বৰ্ণৰ পুৰী ষষ্ঠী তৎপুৰুষ সমাস
মুক্তগীত–মুক্ত যি গীত কৰ্ম
ধাৰয় সমাস
অনিৰুদ্ধ – – ৰুদ্ধ নহয় যি গতি বহুব্ৰীহি সমাস
নিষ্কৰ্মা–কৰ্ম নাই যাৰ বহুব্ৰীহি সমাস
(খ) তলৰ শব্দবােৰৰ নিচিনা পাঁচোটা শব্দ সাজাঃ
বাঘ – নখ, হাঁহ কণী, মহশিং
উত্তৰ: বাঁহ – গাঁজ, কল – বাৰী, মৌ – জোল, নেমু – ৰস, হাতী – দাঁত।
(গ) বিপৰীত শব্দ লিখাঁ ঃ
গৌৰৱ; আলােক; স্বাধীনতা; পৰাজিত; সপােন; মৰণ
উত্তৰ:
| শব্দ (Word) | বিপৰীত শব্দ (Opposite Word) |
| অলোক | তিমিৰ |
| স্বাধীনতা | পৰাধীনতা |
| পৰাজিত | বিজয়ী |
| সপোণ | দিঠক |
| মৰণ | জনম |
| গৌৰৱ | কালিমা |
মই অসমীয়া অতিৰিক্ত প্ৰশ্নোত্তৰ
ক) চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ ক’ত আৰু কেতিয়া জন্ম হৈছিল?
উত্তৰ: ১৯১৯ চনত গোলাঘাট জিলাৰ নাহৰণিত চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ জন্ম হৈছিল।
খ) চৈয়দ আব্দুল মালিকক কি বুলি কোৱা হৈছিল?
উত্তৰ: ‘গল্প সম্ৰাট’ বুলি চৈয়দ আব্দুল মালিকক কোৱা হৈছিল।
গ) চৈয়দ আব্দুল মালিকে কোন উপন্যাসৰ বাবে সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিছিল?
উত্তৰ: চৈয়দ আব্দুল মালিকে ‘অঘৰী আত্মাৰ কাহিনী’ উপন্যাসৰ বাবে সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিছিল।
ঘ) কবিয়ে জীৱনে মৰণে কি হৈ থাকিব বিচাৰিছে।
উত্তৰ: কবিয়ে জীৱনে মৰণে অসমৰ অসমীয়া হৈ থাকিব বিচাৰিছে।
ঙ) সৰগতো কবিয়ে কিহক চিনি পাম আৰু বুজি পাম বুলি কৈছে?
উত্তৰ: সৰগতো কবিয়ে অসমীয়া ভাষাটোক চিনি পাম আৰু বুজি পাম বুলি কৈছে।
চ) মোগলসকলে ক’ত মুছলমানসকলৰ মুক্তৰাজ স্থাপন কৰাৰ কথা ভবিছিল?
উত্তৰ: মোগলসকলে অসমত মুছলমানৰ মুক্তৰাজ সংস্থাপন কৰাৰ কথা ভাবিছিল।
ছ) কবিয়ে মৰাৰ পিছত কি হৈ পুনৰ জম্ন ল’ব বিচাৰিছে?
উত্তৰ: কবিয়ে মৰাৰ পিছতো অসমৰ অসমীয়া হৈ জন্ম লব বিচাৰিছে।
Subscribe to:
Comments (Atom)
-
ণত্ব বিধি আৰু ষত্ব বিধি ণত্ব বিধিঃ ণত্ব বিধিঃ যি বিধি বা নিয়মৰ দ্বাৰা শব্দ একোটাৰ দন্ত্য 'ন’ই মূদ্ধণ্য ‘ণ’ৰ ৰূপ লয়, তাকে ণত্ব বিধ...
-
অধ্যায়-১২ বিদ্যুৎ নির্বাচিত প্রশ্নোত্তৰ প্রশ্নঃ তাঁৰ এডালৰ দৈর্ঘ্য দুগুণলৈ বৃদ্ধি কৰিলে এমিটাৰৰ পাঠৰ কি পৰিৱৰ্তন হয়? উত্তৰঃ এমিট...
-
Introduction Vegetable crops require frequent irrigation for better growth and development. Irrigation requirement may vary from crop...
